سلام دوستان شرمنده كه دير به دير ميام  خودتون كه مي دونيد من سربازم زياد نمي تونم بيام بالا

هالاش هم كه اومدم ها

اومدم پايان دوره يعني آموزشي رو پشت سر گذاشتم

از همين جا از شما دوستان معزرت خاهي مي كنم كه نتونستم بيام وبه وب شما عزيزان سر  بزنم

راستي از همينجا جا داره كه از دوستاني كه به من كمك كردن ومي كنن تشكر ويژه اي  داشته باشم

از شما دوست عزيزم

Parisa::irann:k:e

Sodabeh::irann:k

Neda rad::finland:b

Samir::irann:k

انشاالله  كه هميشه شاد و توي كار هاتون موفق باشيد عزيزان

Forozan don t tell lies.

Stop fooling the standfirm stop it,take it easy

Where there is a will,there is a way ok

See you the later by

...........................................

عشق

روزي روزگاري در جزيره اي زيبا تمام حواس زندگي مي كردند

شادي ، غـــم ، غرور ، عشق و... روزي خبر رسيد

كه به زودي جزيره به زير آب خواهد رفت

پس همه ساكـنــيــن جزيره قايقهايشان را مرمت نموده و جزيره را ترك كردند

اما عشق مايل بـــــود تا آخرين لحظه باقي بماند

چرا كه او عاشق جزيره بود

وقتي جزيره به زير آب فرو مي رفت

عشق از ثروت كه با قايقي با شكوه جزيره را ترك ميكرد

كمك خواست و به او گفت : آيا ميتوانم با تو همسفر شوم.

ثروت گفت :

خير نمي تواني من مقدار زيادي طلا و نقره داخل قايــــقــــم دارم

و ديگر جايي براي تو وجود ندارد.

پس عشق از غرور كه با يك كرجي زيبا راهي مكان امني بود كمك خواست

عشق گفت:

لطفا كمك كن و مرا با خود ببر

غرور گفت :

نميتوانم ، تمام بدنت خيس و كثيف شده و قايق مرا كثيف ميكني .

غم در نزديكي عشق بود

پس عشق به او گفت:

اجازه بده تا من با تو بيايم .

غم با صدايي حزن آلود گفت:

آه عشق من خيلي ناراحتم و احتياج دارم تا تنها باشم.

پس عشق اين بار به سراغ شادي رفت و او را صدا زد

اما او آنقدر غرق در شادي و هيجان بود

كه حتي صداي عشق را نيز نشنيد.

ناگهان صدايي مسن گفت:

بيا عشق من تو را خواهم برد .

عشق آنقدر خوشحال شده بود كه كه حتي فراموش كرد

نام يار ديگرش را بپرسد و سريع خود را داخل قايق او انداخت

و جزيره را ترك كرد وقتي به خشكي رسيدند

پيرمرد به راه خود رقت و عشق تازه متوجه شد

كه چقدر به پيرمرد بدهكار است چرا كه او جان عشق را نجات داده بود .

عشق از علم پرسيد :

او كه بود ؟

علم پاسخ داد :

او زمان است .

عشق گفت :

زمان؟

اما چرا به من كمك كرد؟

علم لبخندي خردمندانه زد و گفت :

زيرا تنها زمان قادر به درك عظمت عشق است...

لطفا فوضول:پيمان و چرتوپرت:سمير کلیک نکنن روی ادامه ی مطلب ممنونم

روی ادامه ی مطلب کلیک کنید برای دیدن عکس های چله چفت!!!

نام=سجاد

نام خانوادگی=امیری

تریخ تولد=۱۷ اسفند۱۳۶۷

محل تولد=شهرستان کرمانشاه

شماره ی شناسنامه=۱۲۷۵۲ 

مدرک۱ =دوم تجربی قبلآ

مدرک۲=سال دوم رشته ی کامپیوتر در حال حاظر

نام مدرسه=کارافرین پارس

دیگه چیزی نمی تونم بگم یعنی ندارم بگم

پس خدا نگهدار

تا انجا که اومدی پس پایین تر روهم بخون

غم واندوه

سلام دوستان نمي دونم با چه زبوني بگم

من من مي خوام وبلاگ نويسي رو ديگه ادامه ندم اما نمي دونم چطور دل از شما بكنم از شما دوستان خوبم

از شما كه منو تشويق مي كرديد به ادامه ي نوشتن

به ويژه  فرزانه جون كه اونو جاي خواهر خودم مي دونستم

تقديم به هموني كه منو مثل غريبه ها رهاكردودلمو شكست خــــــيلي نامردي

دورشو ازمن  ولي ولي ... هيچي نگم بهتره پس منو ببخشيد دوستان

خدانگهدارتون باشه انشاالله  كه غم هايتان براي من وشادي هاي گذشته ي من هم مال شما باشد

نه اين قرارمون نبود

توبي خبربري

من خسته شم كه تو

بي هم سفربري

نه اين قرارمون نبود

من رنگ شب بشم

تو سرسپرده شي

من جون به لب بشم..............

باورنمي كنم

عشق مني هنوز

گاهي به قلب من

سر ميزني هنوز...

وقتي زندوني تو هوث

مثل پروازي تو قفس

اين رسم همراهي نشد     اي هم نفس

وقتي قلبت از من جداست

سرگردونه بي هم صداس

انگاردستت بادست من

ناآشناس  

اگه سؤالي داشتيد مي تونيد با اي ميل جديدم با من در تماس باشيد

Baghban_sajad@yahoo.com

از دوستانی هم که اومدن و نظر دادن واقعآ ممنونم

ببخشید که دیر به دیر میام یه خورده کاردارم باید تا نزدیکای عید تمومشون کنم

دیگه از بزرگی خودتون منو ببخشید این گل هارو تقدیم می کنم به شما گل های خوب

انشاالله که همیشه مثل گل باشید اما عمرتون مثل گل نباشه

مثلآعمرتون به اندازه ی یه درخت بید باشه کافیه مثلآ ۱۳۰ تا ۲۰۰ بسه یا می خواید بیشترش کنم

خوب بریم سراغ داستان های خودمون پس بخونید

************************

قدرت كلمات

چند قورباغه از جنگلي عبور مي كردند كه نا گهان دو تا از آنها به داخل گودال عميقي افتادند.بقيه قورباغه ها در كنار گودال جمع شدند ووقتي ديدند گودال چه قدر عميق است به دو قورباغه ديگر گوفتند كه ديگر چاره اي نيست وشما خواهيد مرد.

دو قورباغه اين هرف هارا ناديده گرفتند وبا تمام توانشان كوشيدند كه از گودال بيرون بپرند. اما قورباغه هاي ديگر داعماً به آنها مي گفتند كه دست از تلاش برداريد،چون نمي توانيد از گودال خارج شويد،به زودي خواهيد مرد.

بالاخره يكي از دو قورباغه، تسليم گفته هاي ديگر قورباغه ها شد و دست از تلاش بر داشت.او بي درنگ به داخل گودال پرتاب شد ومرد.

اما قورباغه ي ديگر با حد اكثر توانش براي بيرون آمدن از گودال تلاش مي كرد.بقيه قورباغه ها فرياد مي زدند كه دست از تلاش بردار،اما او با توان بيشتري تلاش كرد و سرانجام از گودال خارج شد...

وقتي از گودال بيرون آمد،بقيه قورباغه ها از او پرسيدند: مگر تو هرف هاي ما را نشنيدي؟

معلوم شد كه قورباغه نا شنواست.در واقع او تمام مدت فكر مي كرده كه ديگران او را تشويق مي كنند.

***********

شام آخر

لئو ناردو داوينچي هنگام كشيدن تابلوي شام آخر دچار مشكل بزرگي شد:مي بايست نيكي را به شكل عيسي و بدي را به شكل يهودا،از ياران مسيح كه هنگام شام تصميم گرفت به اوخيانت كند،تصوير مي كرد. كار را نيمه تمام رها كرد تا مدل هاي آرمانيش را انتخاب كند.

روزي در يك مراسم همسرايي ، تصوير كامل مسيح را در چهره يكياز آن جوانان همسرا يافت. جوان را به كارگاهش دعوت كرد و از چهره اش اتودها و طرح هايي برداشت.

سه سال گذشت. تابلوي شام آخر تغريباً تمام شده بود‍: اما داوينچي هنوز براي يهودا مدل مناسبي پيدا نكرده بود. كاردينال مسئول كليسا كمكم به او فشار مي آورد كه نقاشي ديواري را زود تر تمام كند. نقاش پس از روز ها جستجو،جوان شكسته و ژنده پوش و مستي را در جوي آبي يافت. به زحمت از دستيارانش خواست او را تا كليسا بياورند، چون ديگر فرصتي براي طرح برداشتن نداشت .

گدا را كه درست نمي فهميد چه خبر است ، به كليسا آوردند:دست ياران سر پا نگه اش داشتند و در همان وضع ،داوينچي از خطوط بي تقوايي ، گناه و خود پرستي بر آن چهره نقش بسته بودند، نسخه برداري كرد.

وقتي كارش تمام شد، گدا، كه ديگر مستي كمي از سرش پريده بود، چشم هايش را باز كرد و نقاشي پيش رويش را ديد وبا آميزه اي از شگفتي واندوه گفت:«من اين تابلو را قبلاً ديده ام!»

داوينچي باتعجب پرسيد:«كي؟»

-سه سال قبل،پيش از آنكه همه چيزم را از دست بدهم. موقعي كه در يك گروه همسرايي آواز مي خواندم، زندگي پر رويايي داشتم و هنر مندي از من دعوت كرد تا مدل نقاشي چهره عيسي شوم!!!»

 برگرفته از كتاب «شيطان و دوشيزه پريم»،پائولو كوئيلو

سلام دوستان ببخشيد كه نمي تونم زياد بمونم بايدبرم خيييييلي عجله دارم تا بعد، بازم برمي گردم يه خورده هم داستان هاي خوشگل جور كردم كه هر وقت وقتش رو داشته باشم واستون مي زنم

پس تا بعد همه ي شما عزيزان را به خداي دادار دارنده ي دوست مي سپارم

سلام عزيزان يه خورده داستان واستون آوردم

درس هايي از زندگي هستند...

*************

سلام دوستان امروز خيييييلي خوشهالم

آخه دختر خالم  توي مسابقات كشوري دوم شده {ویک جایگاه خوب هم بهش دادن} خوش به حالش باشه... از همينجا اين پست رو بهش تبريك ميگم انشاالله كه هميشه سربلند ودر زندگي پيروز باشي

که اونو تقدیم می کنم به تمامی عزیزان تمامی کسانی که به این وبلاگ سرمی زنن

من مثل همیشه آدرس عکس ها رو واستو ن می نویسم اگه خواستین

می تونید استفاده کنید من هم خوشهال می شم

لطفآ برای دیدن عکس هابر روی ادامه ی مطلب کلیک کنید

همه ی شما عزیزان را به خدای دادار دارنده ی دوست می سپارم

تا هفته ی دیگه خدا نگهتار

دوست گلم نظر یادت نره

سلام دوستان من من خييييييييييلي ازروي شما شرمندم يه مشكل خيلي خيلي بد واسه ي سيستمم به وجود اومده بود كه خدا بخواد حل شد..

اما خيلي ناراحتم.. آخه هرچي عكس خوشگل داشتم همه پاك شدن

مي خواستم اونا رونشونتون بدم !!!

تمع منو گرفت و گفتم عكس بيشتري بگيرم كه اين بلا سرم اومد..

 اما دوباره بر مي گردم اين بار 100% با عكس ميام

 از دوستاني هم كه نظر داده بودند ممنونم  خيلي دوستتون دارم تا بعد*{{ باي }}*

سلام دوستان اين بار با يه مقدار شعر كوتاه اومدم  اما دفعه ي بعد يعني هفته ي آينده كه بيام با يه گوني عكس جالب ميام

                                   دوستان نظر يادتون نره

در سکوت مبهم خویش سرگشته ام، در سینه
ابرهای غم گرفته آسمان دلم خیال باریدن
دارند و هجوم موج اشک ساحل چشمانم را شکسته
است. انگار انتظار دلم را برای همیشه به
بازی گرفته است. ای انتظار بمان تو را در
سینه حفظ خواهم کرد، شاید که روزی نسیم عشق،
عطر شقایقهای محبت را از گستان چشمانش به
سرتاسر زمین سرد دلم به ارمغان آورد و
بغض را در خود بشکند، اشک را در دیده و دیده
را در اشک نشاند.
به خدا سوگند دلم توان به تصویر کشیدن
این همه غم را ندارد. آیا باز هم سپیده سر
خواهد زد؟ و از پشت ستیغ بلند صبح خورشید
خواهد رسید؟  نه ! نه ! این کالبد خورشید است
که می دمد، و رخوت فردای خویش را بر زمین
می پاشد افسوس که خورشید رفته است، اما از
درخشش دیروز خورشید در آسمان دلهای عاشق
گلهای عشق شکفته است، گلهای که تا به ابد
به یادگار خواهد ماند.
بگذار تا دیگر کلمات را به بازی نگیریم،
بگذار تا کودکانه بگریم و به خدای خویش
بگویم که دل بهانه او را دارد.
ای ماهتاب دل، در آشیان من، روزی که آمدی
گلواژه های عشق بر شاخه های خسته لبهای
من شکفت، وقتی آمدی، صدها ستاره عشق چون
غنچه های یاس، بر آسمان تیره شبهای من شکفت.
اکنون که رفته ای، ای ساربان قافله
قلبهای ما صدها هزار دل، با خویش برده ای.
امشب پنجره دل را بسوی آسمان بی انتهای
شهر خواهم گشود و در انتظار نسیم روحنواز
عشق، لحظه ها را به کناری خواهم کشید و
سیاهی شب را خواهم گشود.
امشب دلم انتظار را به بازی گرفته است،
اما مگر به پایان خواهد رسید این    انتظار

من نشاني از تو ندارم اما نشاني ام را براي تو مي نويسم: درعصرهاي انتظار،به حوالي بي کسي قدم بگذار! خيابان غربت را پيدا کن و وارد کوچه پس کوچه هاي تنهايي شو! کلبه ي
غريبي ام را پيدا کن، کناربيدمجنون خزان زده و کنارمرداب ارزوهاي رنگي ام! درکلبه را باز کن و به سراغ بغض خيس پنجره برو! حرير غمش را کنار بزن! مرا مي يابي

******************

« شهادت حضرت امام صادق(ع)  برعموم شیعیان تسلیت باد»

از برزخ خسته شده‌ام‌؛

آن دنيا نه‌‌؛

می‌خواهم به دنيا برگردم.

کسی در صفحه آخر شناسنامه‌ام چيزهايی نوشته.

باور کنيد

من هنوز هم زنده‌ام.

خواهش می‌کنم.

دنيا مرا نمی‌خواهد.

درست است دست‌هايم پوسيده‌.

گوش کنيد.

قلبم هنوز می‌تپد.

آهای مردمان که بر ساحل نشسته‌ايد.

خيلی تشنه‌ام.

لطفا يک‌نفر لب‌هايم را ببوسد.

ذره‌ای می هم در چشمانم بريزد.

آهای مردمان.

با شما هستم.

من هنوز هم زنده‌ام...

زندگي سه چيز است : اشكي كه خشك مي شود لبخندي كه محو مي شود يادي كه مي ماند و فراموش

نمي خواهي معشوق مرا بشناسي؟! معشوق من آن بالاست، ستاره اي که هر شب ديوانه تر از پيشم مي کند.

ستاره اي که با هر نگاهش با من عشق بازي مي کند، خوب گوش کن. معشوق من همان ستاره سهيلي است

که يک شب از آسمان دلم رد شد! نفهميدم چه شد، ولي مهرش به دلم نشست...

صدا کن مراکه صدایت زیباترین نوای آلم است

صدا کن مراکه صدایت قلب شکسته ام راتسکین میدهد

صداکن مراتابدانم که هنوزازیادنبرده ای مرا

نشسته ام تاشاید صدایم کنی

ابي تر از انم كه بي رنگ بميرم

از شيشه نبودم كه با سنگ بميرم

من امده بودم كه تا مرز رسيدن

همراه تو فرسنگ به فرسنگ بميرم

تقصير كسي نيست كه اين گونه غريبم

شايد كه خدا خواست كه دلتنگ بميرم

امشبي را كه در انيم غنيمت شمريم

شايد اي جان نريسيديم به فرداي دگر

به دنیایی که مردمانش عصا ازدست کور میدزدند

من از خوش باوری آنجامحبت را طلب کردم

ما که رفتیم ولی این رسم وفا داری نبود

دل ما لایق اینکه بندازیش زمین نبود

ما که رفتیم ولی چشم تو عجب نگاهی داشت

جمله ی پر عشق تو چه وعده هایی داشت

ما که رفتیم ولی خوب موندی سر قول و قرار

خوب رها کردی دستام رو تو اول بهار

ما که رفتیم ولیکن قدرتو دونسته بودیم

بیشترم خواسته بودیم ولی نتونسته بودیم

ما که رفتیم دیگه دل ندیم به عشق کاغذی

لااقل میومدی پیشم واسه خداحافظی

......

به قبرستان گذر کردم صباحی

شنیدم ناله و افغان و آهی

شنیدم کله ای با خاک می گفت

که این دنیا نمی ارزد به کاهی

می رسد روزی که روزها را بی من سر کنی....

می رسد روزی که مرگ عشق را باور کنی.....

می رسد روزی که در کنار یادگاری های من....

قصه های کهنه را از سر کنی.....................

زمانی جوان بودم و یکی را دوست داشتم قلبم را شکست و مرا تنها گذاشت. بزرگتر شدم و قلب کسی را شکستم ......

عشق گاهی نفرین است وبدترین نفرین شکستن قلب عاشق.

.....

یک زمان در یک مکان با مرگ میعاد خواهم داشت

.....کاش آن زمان وآن مکان اینجا و اکنون بود.....

سنگی كه پرتاب شده...
حرفی كه از دهان خارج شده...
فرصتی كه از دست رفته...
زمانی كه سپری شده...